*
شيخ محمدعثمان سراج الدين نقشبندی قدّس سرّه

شيخ محمد عثمان سراج الدين فرزند شيخ علاءالدين است. وی در سال 1314 هجری قمری مطابق با سال 1275 شمسی و 1896 ميلادی در صفی آباد جوانرود کرمانشاه از عفيفه زنی به اسم «نوريجان خانم» که دختر «حاج شيخ محمد صادق وزيری سرو آباد ملقب به نايب الحکومت» بود متولد شد. وی در همان سنين کودکی به همراه برادرش مولانا خالد به تحصيل علوم دينی پرداخت و از پنج سالگی در حلقه ی ختم صوفيان نيز حاضر بود. ادبيات عرب و فارسی را در مدارس دينی بياره و درود شريف آموخت و قرائت قرآن را از قاری مشهور مصری، شيخ مصطفی اسماعيل و تفسير قرآن را از علامه سيد حسين طاربوغی ساوجبلاغی فرا گرفت. از اساتيد بنام و مشهور شيخ می توان به ملا عبدالکريم خانه شوری اشاره نمود که مدتی نزد ايشان تلمذ نمود. محمد عثمان، در عرفان، بيشتر تحت نظر والد خويش بوده، اما چنانکه خود گفته است، شيخ حسام الدين هم به او نظری داشته و شيخ، بودن خود را در يک ماه رمضان با حسام الدين، از بهترين اوقات عمرخود دانسته است. شيخ پس از اتمام دوران تحصيل، به دستور والد ماجد، پدر بزرگوار خويش حضرت شيخ علاءالدين نقشبندی قدس سره به اداره ی امور خانقاه ها مشغول شد. تا اينکه شيخ علاءالدين بعلت ناتوانی و کسالت، در سال 1332شمسی او را به بياره شريف باز خواند. پس از مدتی شيخ علاءالدين در روز يکشنبه 15 رجب سال 1333 شمسی دار فانی را وداع گفت و بنابر وصيت ايشان، شيخ محمد عثمان سراج الدين بر مسند ارشاد نشست. در سال 1378 هجری قمری مطابق 1337 هجری شمسی و 1958 ميلادی بعلت آشفتگی اوضاع سياسی عراق، شيخ دوباره به دورد ايران باز گشت و تا سال 1400 هجری قمری در کمال محبوبيت به ارشاد و راهنمائی مردم پرداخت. شيخ محمد عثمان در اين مدت، مسافرت های متعددی به اطراف داشت که يکی از آنها، سفر پرخير و برکت ايشان در پائيز سال 1356 هجری شمسی به طوالش و ترکمان صحرا و ديدار وی از مريدان و دلباختگانش بود. پس از انقلاب اسلامی ايران و به سبب آشفتگی مرزهای غربی کشور شيخ در سال 1358 هجری شمسی دوباره به بياره بازگشت. با شروع جنگ ايران و عراق، به بغداد و سپس به عمان نقل مکان کرد. مدتی مهمان اردن هاشمی بود. سپس به استانبول ترکيه هجرت کرده و تا زمان رحلت، همانجا مشغول ارشاد و راهنمائی مردم شد. وی، در ايام عمر، چند بار توفيق سفر حجاز و ادای فريضه ی حج را نيز يافته است. شيخ محمد عثمان سراج الدين ثانی، سرانجام پس از عمری طولانی در راه ارشاد و تربيت مريدان، در نخستين ساعات بامداد روز پنجشنبه 21 رمضان المبارک به سال 1417 هجری قمری مطابق11بهمن 1375 و 31 ژانويه 1997 ميلادی در کمال آرامش جان به جان آفرين تسليم کرده و دار فانی را وداع گفت. وفات او ضايعه ای جبران ناپذير و حادثه ای دردناک در قلبهای مشتاقان و مريدان و علاقمندان وی بود. روحش شاد و يادش گرامی باد.
در مه روزه، ببردش سوی خويش
قلب دلداران عرفان کرد ريش
وا اَسَفا! سر رشته ی اظهار، رفت
شيخ ما، علامه ی اعصار، رفت
از تأليفات و آثار وی می توان به تفسير سوره ی تين، سراج القلوب و دو ديوان شعر به زبانهای کردی و فارسی اشاره کرد. شيخ در طب سنتی يد طولايي داشت و برای بيماری های صعب العلاج نسخه های ابتکاری تجويز می نمود. شيخ، پير مرد و در عين حال شاداب، خوش ذوق، عالم، اديب، شاعر، نويسنده و عارف بزرگی بود. میگويند: در ايام سلوک، در طول يک سال جز آب و نان چيز ديگری بر لب نمی نهاده است. ايشان در غير از کردستان ايران و عراق و ترکمان صحرا، در لبنان، ترکيه، مصر، عربستان سعودی، اردن، سودان و ديگر کشورهای آسيايی، اروپايی و آفريقايي مريدان و منسوبان فراوانی دارد.
«والسلام عليكم و رحمه الله و بركاته»
به نقل از رساله ی از خاتم الانبیاء تا خاتم الاولیاء نوشته ی هیئت مدیره جلسه رضوان حوزه علمیه عرفانیه عرفان آباد