شيخ عمر ضياءالدين نقشبندی قدّس سرّه

تاریخ 2012/5/12 14:32:55 | عنوان: چهره های ماندگار

تصویر اصلی
وی نيز سومين فرزند شيخ عثمان سراج الدين است که در شب دوشنبه 26 جمادی الاولی سال 1255 هجری قمری در ده بياره چشم به جهان گشوده و چون برادران خويش علوم متداول را در محيط گرم و عرفانی خانواده و استادان عصر فرا گرفت و در خانقاه «بياره» به امر ارشاد پرداخت. وی نيز دانشمندی فرزانه و سخنوری گرانمايه بود، و در زبانهای فارسی و کردی و عربی مهارت داشته و تخلص وی «فوزی» و «ضياء» هر دو بوده است. گويند هنگامی که ناصرالدين شاه برای او مقرری تعيين می نمايد، از قبول آن امتناع می ورزد و در جواب چنين می نگارد:
ما آبروی فقر و قناعت نمی بريم
با پادشه بگوی که روزی مقرر است

اين عارف بزرگوار در سال 1312 هجری به سنندج سفر می کند و از سروده های او غزلی است شورانگيز که همزمان با ورود خويش بدين شهر به رشته ی نظم کشيده است. تاريخ در گذشت وی شب دوشنبه ی 22 شوال 1318 هجری است و آرامگاهش در نزديکی خانقاه «بياره» مطاف اهل راز است.



نوشته‌ای از erfanabad.org
http://www.erfanabad.org/fa

نشانی این صفحه :
http://www.erfanabad.org/fa/modules/news/article.php?storyid=615