*
با عرض پوزش از شما دوست عزیز، از آنجا که این سوال را در چندین مرحله پاسخ گفته ایم، خواهشمند است از قسمت جستجو، واژه ی «معاملات بورس» را جستجو کرده و پاسخ خود را دریافت نمائید. اگر مطلب جدیدی را برای مطرح کردن در نظر داشته باشید میتوانید در ذیل این پرسش و پاسخ آنرا به صورت نظر ارائه نمائید تا در فرصت مناسب پاسخ آن داده شود. با تشکر

*
لطفا از قسمت جستجو، واژه ی «حضرت شیث» را جستجو کرده و پاسخ خود را دریافت نمائید. با تشکر

*
در مورد بیان علم الغیب، استاد تنگلی اینچنین فرموده اند که: علم غیب به دو دسته تقسیم میشود: علم ذاتی و علم عطائی. علم ذاتی مختص ذات اقدس الهی است که بواسطه ی اینکه این علم با ذات الوهیت قائم بوده و ازلا و ابدا در ایشان باقی میباشد و همچنین هیچگونه مدخلی برای عطاء و کسب وجود ندارد؛ لذا علم غیب پروردگار عالم، علم ذاتی نامیده شده است.


اما علم غیبی که بعضا در برخی از افراد مشاهده میشود، آن علم، علم عطائی بوده و بواسطه ی بخشش و عطاء ذات اقدس الهی، آن شخص چنین درجه و مقامی را دریافت کرده است. این علم و این بخشش الهی، ممکن است بعضا به صورت معجزه در پیامبران مشاهده شود همچون علم به وجود قحطسالی چند سال آینده توسط حضرت یوسف علیه السلام و یا دانستن آینده ی آن نوجوان توسط حضرت خضر علیه السلام که در صورت زنده بودن و رسیدن به حد بلوغ، کافر گشته و والدین خود را نیز کافر میگرداند، لذا آنحضرت با علم به این غیب، آنرا از بین برد و کشت و همچنین بخاطر پی بردن وی به گنج زیر دیواری که در شرف افتادن بوده و متعلق به چند کودک یتیمی در آن روستا بوده است، با وجود اینکه اهالی آن روستا ایشان و حضرت موسی را از ده بیرون رانده بودند، آن دیوار را آباد ساختند. همه ی این موارد، معجزه ی آن پیامبران محسوب میشود.


و یا ممکن است این بخشش الهی بصورت کرامت برای اولیاء الله ثابت شود همچون ندای امیر المومنین حضرت عمر رضی الله عنه فرمانده ی لشکر خود را در نهاوند و جمله ی معروف «یا ساریه الجبل الجبل» و شنیدن ایشان از مسافت فرسنگها و کیلومتر ها و ...


اما آنچه که بین این دو علم (علم پیامبران و علم اولیاء الله) فرق گذاشته و آن دو را از هم متمایز میسازد، تفاوتی است که بین پیامبران و اولیاء الله وجود دارد. مهمترین خصوصیت و ویژگی پیامبران را میتوان در این چند مورد خلاصه کرد: رسالت و وظیفه ای که از سوی پروردگار برای ایشان محول شده است، مصون بودن ایشان از سوء خاتمه، ارتباط مستقیم با ذات اقدس الهی بوسیله ی مشاهده ملک و فرشته ی الهی، منزه بودن ایشان از تمامی گناهان، سند بودن گفتار و کردار آنان برای تمامی انسانها بدون لزوم ارائه ی هیچگونه دلیل و مدرکی، طوریکه با تشکیک مشککی، بهیچوجه قابل زوال و از بین رفتن نمیباشد. که هیچیک از موارد ذکر شده در اولیاء الله ثابت نمیباشد.


با توجه به این موارد، علم پیامبران بطور قطع، علم قطعی و یقینی بوده و برای تمامی انسانها علم یقینی را حاصل میکند اما علم اولیاء الله و افرادی غیر از پیامبران، بهیچوجه علم یقینی و قطعی نبوده بلکه ظن غالب را افاده خواهد کرد. لذا میبینیم علامه عمر نسفی در عقائد خود در حق گفتار و سخنان پیامبران الهی میفرماید: «وهو موجب للعلم الضروری» یعنی اخبار پیامبران، علم یقینی را حاصل میکند. و در حق اولیاء الله میفرماید: «و الالهام لیس من اسباب المعرفه بصحه الشی عند اهل الحق» یعنی نزد اهل حق (اهل سنت و الجماعت) الهام اولیاء الله، بهیچوجه از اسباب حصول علم برای عموم انسانها محسوب نمیشود. باید داخل پرانتز گفت که اگرچه الهام اولیاء الله از اسباب حصول علم برای عامه ی مردم نیست، اما حداقل برای خود ایشان و برای کسی که الهام شده است میتواند از اسباب علم محسوب شود. بهمین علت است که میگوئیم علم اولیاء الله علم ظنی است نه قطعی.


اما اینکه به بیتی از مولانا اشاره کرده و بوسیله ی آن خواسته اید تناقض بین این دو سخن را ثابت کنید، ما بهیچوجه آنرا نمیپذیریم و معتقدیم هیچگونه تناقضی بین گفته ی استاد تنگلی و علامه عمر نسفی، و بین این فرموده ی حضرت مولانا وجود ندارد. زیرا حضرت مولانا میخواهد بگوید هر کس که دوست دارد با خدا همنشین شده و سخن پروردگار را به گوش جان بشنود و خداوند را در حضور خود بیابد، باید همنشینی اولیاء الله را بر خود لازم گیرد که این سخنیست کاملا متین و بجا. اما اینکه کجای این سخن دلالت بر ظنی بودن علم الغیب اولیاء الله دارد، ما تاکنون متوجه نشده ایم. والله الهادی الی سبیل الرشاد.

*
اگر قبل از شروع به کار، قرارداد اینگونه باشد که همه ی مصالح از پیمانکار بوده و میبایست همه ی مصالح لازم برای ساخت آن پروژه را خود پیمانکار تهیه کند و صاحبکار با هیچیک از هزینه های مصالح، کرایه ی کارگر و ... کاری نداشته و فقط مقید به پرداختن مبلغی است که در اول کار، در قرارداد مشخص شده است. در اینصورت تخفیفی که شما از آن سوال کرده اید برای پیمانکار بوده و هیچگونه ارتباطی با صاحبکار ندارد.


اما اگر قرارداد اینگونه باشد که صاحبکار موظف شود که مصالح لازم برای آن پروژه را خودش تامین کند اما به علت مشغله ی کاری، به پیمانکار دستور دهد که وسایل لازم برای آن پروژه را خود پیمانکار خرید کند و من پولش را پرداخت میکنم، و پیمانکار آن وسایل را برای صاحبکار و بنام صاحبکار خرید کند، در اینصورت تخفیف برای پیمانکار نبوده و برای صاحبکار میباشد. در اینصورت پیمانکار میبایست فقط اجرت عمل خود را که در این پروژه اجرا کرده است از صاحبکار دریافت نماید.

*
به عقیده ی اهل سنت و الجماعت، پیامبران از همه ی گناهان (چه کبیره و چه صغیره، چه عمدی و چه سهوی، چه قبل از رسالت و چه بعد از رسالت) معصوم میباشند. اما ممکن است از ایشان خطا یا زلت یا ترک اولی صادر شود که آن نیز گناه محسوب نمیشود.

*
گرفتن مراسم عروسی برای ازدواج بهیچوجه لازم نبوده بلکه آنچه ضروریست اجرای عقد نکاح است که اگر به صورت شرعی اجرا شود هیچگونه مانعی برای زناشویی ایشان نخواهد بود.

*
با عرض پوزش، پاسخ این سوال را در چندین مرحله بیان کرده ایم. لذا جهت دریافت پاسخ میتوانید به قسمت جستجو مراجعه کرده و با واژه ی «چشم زدن» جستجو نمائید. با تشکر

*
برای شما دوست عزیز مطالعه ی کتاب «صیقل اللسان و القلوب بدعاء علام الغیوب» تالیف استاد تنگلی را توصیه میکنیم. در این کتاب تمامی دعاهایی که یک انسان در زندگی روزمره احتیاج به آن دارد بطور مفصل با ترجمه ی ترکمنی ذکر شده است. این کتاب در همین سایت و در قسمت تالیفات استاد تنگلی و کتابخانه ی الکترونیکی نیز موجود میباشد.

*
دلیل و علت هر عملی را کننده ی آن عمل، بهتر و شایسته تر میداند. شاید آن عزیزی که این عمل از وی سر زده است، دلیل موجه و در خور توجه ای داشته باشد که شما از آن مطلع نیستید. علی ای حال، فرق گذاشتن بین افراد جامعه و تبعیض قائل شدن بین آنها با ملاک قرار دادن غنای مالی، کاریست بسیار ناشایست و ناپسند که نه تنها افراد عالم و وارسته ی جامعه نمیباید مرتکب آن شوند بلکه هیچ یک از افراد جامعه نباید دست به چنین عمل زشتی بزنند.

*
در مورد قضاء نمازهای فوت شده، فقط باید نمازهای فرض آنرا قضاء کرده و برای قضاء هر نماز فرض، یک اذان و یک اقامه لازم میباشد. در صورتیکه میخواهید در هر مرحله از قضاء نمازها، بیش از یک نماز را قضاء کنید، میتوانید فقط برای قضاء نماز اول، یک اذان و یک اقامه گفته، و برای قضاء سایر نمازها، فقط اقامه را اداء نماید.


البته این فقط برای آقایان بوده و برای خانمها گفتن اذان و اقامه لازم نیست. برای قضاء نمازهای فوت شده، بهتر است اینگونه نیت شود: نَوَیتُ اَن اُصَلِّیَ آخِرَ «فجر ـ ظهر ـ عصر ـ مغرب ـ عشاء» اَدرَکتُهُ وَ لَم اُصَلِّهِ خَالِصَاً لله تَعَالَی اَللهُ اَکبَرُ. یعنی نیت کردم خواندن آخرین «صبح ـ ظهر ـ عصر ـ مغرب ـ عشاء» را که وقت آنرا درک کرده اما هنوز اداء ننموده ام، تنها برای خداوند، الله اکبر.


برای قضاء نمازهای سالهای پیشین که از تعداد و جزئیات آن چیزی بخاطر ندارید، باید تا حدی نماز قضاء انجام دهید، طوریکه قلب شما به اطمینان رسیده و خاطر جمع شوید که دیگر هیچ قضایی در ذمه ی شما وجود ندارد. تا رسیدن به این مرحله باید خواندن نمازهای قضاء را در پیش گیرید.

*
تراشیدن ریش برای آقایان و تیغ زدن آن، مکروه تحریمه بوده و تیغ زدن موهای دست و پا برای خانمها و کوتاه کردن آن مباح میباشد. یعنی با انجام دادن آن، ثوابی بدست نیامده و با ترک آن، عذابی حاصل نمیشود و بالعکس. هرگاه موهای دست و پای همسر، طوری باشد که باعث آزار شوهرش شده و موجبات بی میلی شوهر نسبت به همسر را فراهم سازد، در اینصورت تراشیدن آن و برداشتن موهای زائد دست و پا لازم بوده و همسر موظف است جهت جلب رضایت شوهرش، نسبت به برداشتن آنها اقدام نماید.

احکام تجمیل النساء صفحه ی 214

*
عورت آقایان ما بین ناف و زانوی ایشان بوده و عورت خانمها کل بدن وی به جز صورت، کف دستها تا مچ و پاها تا قوزک میباشد لذا دیدن و نشان دادن این محدوده از دیدگاه شرع مقدس اسلام حرام بوده و نا مشروع میباشد.

لازم به یادآوری است عورتی که برای خانمها ذکر شد، نسبت به آقایان غیر محرم و اجنبی میباشد. یعنی افراد غیر محرم و اجنبی در صورتی که از شهوت ایمن باشند میتوانند در مواقع احتیاج صورت، کف دستها تا مچ و پاهای زن مسلمان را مشاهده نمایند. اما سایر اعضاء ایشان نسبت به آن مرد عورت بوده و دیدن و نشان دادن آن حرام میباشد.

اما عورت خانمها نسبت به همجنس خود، همان عورتی است که برای آقایان تعیین شده است. بدین معنی که عورت آنها ما بین ناف و زانوی ایشان بوده و خانمها میتوانند سایر اعضاء خانمها را مشاهده نمایند و در حق ایشان عورت نمیباشد. دیدن عورت افراد از عکس، تلوزیون و ماهواره مکروه تحریمه میباشد.

احکام تجمیل النساء صفحه ی 97

*
عدم تفاهم و وجود اختلاف نظر در برخی از مسائل بین زن و شوهر، چیزی طبیعی بوده و اجتناب ناپذیر میباشد. لذا ممکن است بین زوجهایی که از لحاظ سنی نزدیک به هم هستند، در برخی از مسائل اختلاف پیدا کرده و در نهایت به تفاهم نرسند. بنابراین از دیدگاه شرع مقدس اسلام، سن زن و شوهر هیچگونه ملاک نبوده و مرد میتواند دختران کوچکتر و یا بزرگتر از خود را به عقد در آورده و ازدواج نماید. از دیدگاه شرع مقدس اسلام، مهمترین ویژگی مرد ایده آل برای زندگی، ایمان و اخلاق و قوت شخصیت و مردانگی و جوانمردی است. زیرا دینداری مرد و پرهیزکاری و حسن اخلاق و رفتار او، مایه ی امنیت و آسودگی حال و آینده ی زنان به شمار میآید. حضرت حسن بن علی رضی الله عنهما فرموده است: آدم دیندار را به همسری دختر خود انتخاب کنید، زیرا اگر او را دوست بدارد، بخوبی احترام او را نگاه میدارد و اگر او را دوست نداشته باشد، به او ستم نخواهد کرد.


همچنین از دیدگاه شرع مقدس اسلام، مهمترین ویژگی و صفات مطلوب در زنان و دختران، ایمان و اخلاق شایسته و داشتن عشق و محبت به زندگی و همسر و خانواده و در نهایت زایا بودن وی است. رسول اکرم صلی الله علیه و سلم در یک حدیثی میفرمایند: بهترین زن کسی است که اگر آنرا نگاه کنی، شادمان شوی و هرگاه به او دستور بدهی، اطاعت نماید و انتظارت را بر آورده سازد و چنانچه حضور نداشته باشی، از مال و ناموست پاسداری نماید.


فقه خانواده در جهان معاصر صفحه ی 77

*
در منابع اهل سنت و الجماعت، نام و نسب لقمان حکیم به طرق مختلفی ذکر شده است اکنون به چند نوع از آن بنا به رأی مؤلفین، اشاره میکنیم: لقمان حکیم بن عنقاء بن سدون، لقمان بن ثاران «البدایه و النهایه جلد 1 و 2» ـ لقمان بن باعورا «دائره المعارف قرن عشرین جلد 8 صفحه 370 - 371» ـ لقمان بن باغور بن باهور بن تارخ و هو آذر ابو ابراهیم الخلیل علیه السلام «تفسیر روح البیان جلد 7 صفحه 73» ـ لقمان خواهر زاده ی حضرت ایوب، لقمان پسر خاله ی حضرت ایوب است، لقمان از اولاد آذر است «دائره المعارف قرن عشرین جلد 8 صفحه 370- 371».


شخصیت لقمان حکیم بنا به شهادت قرآن کریم که در یک کلمه آنرا معرفی نموده (و لَقَد آتَینا لُقمانَ الحِکمَه) شخصیتی بس بزرگ است. یعنی حکیم و دارای حکمت بودن برای یک انسان فرزانه، شخصیت بزرگ و وسیعی است. بقول عکرمه و الشعبی او پیامبر است. بعضی نیز او را غلام سیاه چرده و برده میپندارند «دائره المعارف قرن عشرین جلد 8 صفحه 370 - 371» و برخی گفته اند که لقمان به خدمت چهار هزار نبی رسیده است «تفسیر روح البیان جلد 7 صفحه 73» و اقوالی نیز بر شاگردی لقمان بر حضرت داود اشاره دارد «دائره المعارف قرن عشرین جلد 8 صفحه 370 - 371».


جمهور علماء عقیده دارند که او حکیم بوده و به حکمت طب و حکمت حقیقت تسلط داشته است «تفسیر روح البیان جلد 7 صفحه 73» و علمای تفسیر متفق اند که از اولیاء بوده نه از انبیاء «کشف الاسرار و عده الابرار جلد 7 صفحه 489». پیامبر اکرم صلی الله علیه و سلم درباره ی ایشان فرموده است: «لقمان نبی نیست بلکه لقمان انسانی است دارای تفکر حسن الیقین و او خدا را دوست داشت و خدا نیز او را دوست میداشت و به او حکمت داد». «تفسیر روح البیان جلد 7 صفحه 73».

*
با تشکر از سوال شما دوست عزیز. مشارکت شما و قرارداد حضرتعالی در شرع مقدس اسلام، مضاربه نام دارد. در عقد مضاربه سرمایه از یک طرف و کار از طرف دیگر بوده و تقسیم سود، نسبت به توافق طرفین خواهد بود.


عقد مضاربه در ابتداء، هنگامیکه سرمایه به طرف کننده ی کار تحویل داده میشود، ودیعه محسوب شده و هرگاه آن شخص مشغول کار شود، وکیل محسوب میگردد. هرگاه با آن سرمایه سود بدست آورد، آن دو شریک هم محسوب شده و اگر از گفته ی رب المال یعنی صاحب سرمایه تعدی و عدول کند، غاصب محسوب میگردد.


لذا مضارب یعنی طرف کننده ی کار، هرگاه بدون تعدی و تجاوز، در معامله ای متحمل ضرر و زیان شود، در حالیکه از گفته ی رب المال یعنی صاحب سرمایه ذره ای عدول نکرده باشد، در اینصورت ضرر و زیان این معامله قبل از هر چیز متوجه ی سود بدست آمده بوده و سپس متوجه ی اصل سرمایه خواهد بود.


بدین معنی که ضرر و زیان بدست آمده را باید قبل از هر چیز از سودهای حاصله کسر کرده سپس باقیمانده ی سود را بین آن دو تقسیم نمود. و اگر ضرر بدست آمده بیشتر از سود حاصله باشد، باید از اصل سرمایه آنرا کسر نمود. لذا گفته ی حضرتعالی مبنی بر اینکه «من با سود و زیان آن کاری نداشته و هر ماه تقریبا 150 هزار تومان بطور ثابت میگیرم» سخن صحیحی نبوده و مطابق شرع مقدس نمیباشد.


اما اینکه گفته اید که مضارب یعنی طرف کننده ی کار، در حال حاضر از 5 ـ 6 نفر سرمایه دریافت کرده و مشغول تجارت است، عمل این شخص در فقه حنفی هیچگونه مشکل شرعی نداشته و کاملا صحیح میباشد. مختصر الوقایه صفحه 132 ـ ردالمحتار کتاب المضاربة صفحه ی 357


جواب سوال دوم شما دوست عزیز را در آینده ی نزدیک پس از یافتن پاسخ آن، در همین قسمت قرار خواهیم داد. با تشکر

*
اعتکاف یعنی حبس نفس، اقامت و انتظار نماز پس از اداء نماز است به همراه نیت، در مساجدی که نمازهای پنجگانه ی روزانه در آن بصورت جماعت اداء میگردد. به طور کلی اعتکاف به سه دسته تقسیم میشود: 1ـ اعتکاف واجب. این اعتکاف در صورتی است که شخصی اداء آنرا نذر کرده و برای خود لازم گرداند. 2ـ اعتکاف سنت. این اعتکاف فقط در ده روز آخر ماه مبارک رمضان بوده و اداء آن سنت مؤکده میباشد. 3ـ اعتکاف مستحب. این اعتکاف در سایر دو مورد فوق بوده و کمترین حد آن، یک لحظه میباشد. اما در اعتکاف واجب یا سنت مؤکده، حداقل آن یک شبانه روز است و کمتر از آن بهیچوجه صحیح نمیباشد. همچنین برای دو نوع اول اعتکاف (اعتکاف نذر و اعتکاف سنت مؤکده) روزه دار بودن شرط بوده و بدون گرفتن روزه، اعتکاف صحیح نمیباشد.


شخص معتکف بهیچوجه نباید بدون عذر و یا ضرورت از مسجد خارج شود. لذا اگر بدون هیچگونه عذر شرعی از مسجد و لو یک لحظه خارج شود اعتکاف وی باطل میگردد و باید آنرا دوباره اعاده نماید. معتکف در مسجد میتواند بخورد و بیاشامد و یا بدون احضار مبیع، میتواند عقد معامله انجام نماید. اما نزدیکی و آمیزش وی همچنین استمناء بالید برای ایشان حرام بوده و در صورت انجام چنین اعمالی، اعتکاف وی باطل میگردد. برای زنان، اعتکاف در مسجد بهیچوجه لازم نبوده و حضور آنان در مساجد برای اعتکاف ممنوع میباشد. آنان میتوانند در خانه های خود، اگر محلی را برای خواندن نماز تعیین کرده و آنرا مسجد قرار داده باشند، میتوانند در آنجا به اعتکاف نشسته و به عبادت مشغول باشند. در غیر اینصورت بهیچوجه اعتکاف برای آنان لازم و ضروری نمیباشد.


ساکت نشستن و همچنین اشتغال به کارهای ناپسند و کلام ناشایست از قبیل غیبت و تهمت برای شخص معتکف حرام بوده و لازم است به خواندن قرآن، ذکر و احادیث رسول مکرم اسلام صلی الله علیه و سلم، تعلیم و تعلم سیر النبی صلی الله علیه و سلم و قصص و داستان پیامبران الهی پرداخته و به آموزش و یادگیری حکایات صالحین و امور دینی بپردازد. حاشیة الطحطاوی جلد 2 صفحه ی 373

*
اگر شرکت در مراسم مذکور، باعث اختلاط با نامحرم شده و موجبات استماع آواز و غناء را فراهم سازد. یا اینکه باعث ترک واجبات و نماز و اذکار شده و موجبات تضییع عمر گرانبها را فراهم سازد، قطعا شرکت در اینگونه مراسم، نامشروع بوده و در شرع مقدس اسلام، حرام محسوب میشود.

*
اگر بستن چشمها برای حضور قلب وی کمک کرده و حضور در پیشگاه الهی را در او زیاد نماید، هیچگونه مشکل شرعی نداشته و صحیح خواهد بود. در غیر اینصورت بستن چشمها در نماز مکروه میباشد.

*
برای شما دوست عزیز مطالعه ی کتاب «العرف الوردی فی اخبار المهدی» تالیف علامه جلال الدین سیوطی را توصیه میکنیم.

*
بله. خواندن نماز با لباس آستین کوتاه مکروه میباشد.