*
فرموده ی حضرتعالی کاملاًٌ صحیح است. هیچ کسی مهربانتر از خداوند نیست، هیچ کسی نزدیکتر از خداوند به انسان نیست، هیچ کسی شنواتر از خداوند نیست، هیچ کسی آمرزنده تر و بخشاینده تر از خداوند نیست، کسی هم نگفته که نباید مستقیماً از خداوند طلب یاری نمود. هیچ کسی نیز، کسی را وادار به استمداد از غیر خداوند نکرده است. زیرا انسانها در نحوه ی معیشت خویش مختار هستند و روش زندگی خود را خود انتخاب میکنند. به طور قطع و یقین، یاری دهنده ی واقعی پرور دگار عالم است و از اوست که میبایست برای رسیدن به اهداف، کمک و یاری جست. اما همان پرور دگار عالم است که ما را دستور میدهد برای رسیدن به اهداف از وسائل، یاری بجوئیم آنجا که میفرماید: وَ ابتَغُو اِلَیهِ الوَسِیلَة. به خاطر همین دستور الهی است که برای رسیدن به مقصدی، از اتومبیل و راننده ی وی کمک میخواهیم و به وسیله ی یاری وی به مقاصد خود میرسیم. و باز به خاطر اذن و دستور خداوند متعال است که ما برای شفا یافتن از کسالت، نزد دکتر و پزشک مراجعه میکنیم و برای بر طرف شدن مریضی خود، از انواع قرصها و کپسولها مدد میجوئیم.


به نظر شما، بهتر از خداوند چه کسی را میتوان یافت که شما را هر چه سریعتر به منزل و مقصود برساند؟ آیا به غیر از خداوند میتوان کسی را یافت که ما را از درد و بیماری رهایی دهد؟ مگر نزدیکتر از خداوند چه کسی را میتوان یافت؟ پس چرا در اینگونه موارد، دست به دامن توسل شده کمک و یاری از غیر خدا را صحیح میشماریم، در صورتی که برای رسیدن به پروردگار و در سلوک الی الله، مدد خواستن از اولیاء الله شرک و بدعت محسوب میشود. این دو چه فرقی با هم دارند؟ چرا یکی از این دو کاملاً صحیح بوده طوری که توجه هیچکس به آن جلب نمیشود، اما دیگری آنقدر حیاتی و مهم است که بخاطر آن راضی هستند همه ی انسانهای روی زمین و لو بالکلیة آنها را مشرک و کافر بشمارند؟ فراتر از این، اگر قرار باشد که خواهان ارتباط مستقیم با خداوند بوده و در پی حذف واسطه بین خود و خداوند باشیم، چرا برای دریافت اوامر و دستورات الهی، دست به دامان پیامبر شده و دین و آئینی را که وی آورده است میپذیریم؟ چرا خواستار ارتباط مستقیم با خداوند نمیشویم؟ زیرا اگر قرار باشد که واسطه ها حذف شوند، آن نیز باید حذف شده و فقط از ذات اقدس الهی کسب تکلیف کرده و شرع و دستورات وی را مستقیماً از پیشگاه او بخواهیم. چرا حکم را به صورت سلب کلی صادر کرده و در مرحله ی اجراء، به گونه ی ایجاب جزئی به آن جامعه عمل میپوشانیم. کسانی که قائل به حذف واسطه هستند و آنرا به صورت سلب کلی ثابت میکنند، همین افراد، به نقیض آن عمل کرده، طوری که زندگی آنان مالامال از واسطه ها است که شاید شمارش آنها ناممکن باشد. ادعا و عمل این افراد متناقض با یکدیگر است. چیزی را که با حرف نفی میکنند، عملاً آنرا انجام داده و گفته ی خود را ابطال مینمایند.


خلاصه ی کلام، اگر چه طلب یاری و کمک، مستقیماً از ذات اقدس الهی جائز است، همچنین کمک و یاری خواستن از غیر خدا و توسل به وسائط نیز مشروع است، اما باید در نظر داشت کسانی که توانایی یاری خواستن بطور مستقیم از خداوند را نداشته و به آن درجه از مقام عرفانی و وصول الی الله دست نیافته اند، بر آنان واجب است که دست به دامن توسل شده و از واسطه های مشروعی که شرع مقدس جواز آن را صادر کرده است، بهره مند گردند.