*
«بلعم بن باعورا» مردی عابد و متقی و همچنین عالم بزرگی در زمان حضرت موسی علی نبینا و علیه الصلاه و السلام بوده است که بخاطر طاعت و عبادت بسیار، به اسم الله الاعظم دست یافته و مستجاب الدعوه گشته بود. اما بخاطر تطمیع فرعون و انحراف وی از هدایت الهی و راه راست، روزی بر علیه حضرت موسی علی نبینا و علیه الصلاه و السلام دعای بد کرد و مصیبت و عذاب الهی دامنگیر وی شد. اسم الله الاعظم را فراموش کرد و زبانش بیرون آمده و بر سینه اش افتاد.



خداوند متعال در آیه های 176 ـ 175 سوره اعراف به قصه ی زندگی این شخص اشاره کرده میفرماید: ای پیامبر! برای آنان بخوان خبر آن کسی را که به او علم و آگاهی از آیات خود را دادیم و او را از احکام کتاب آسمانی پیامبر روزگار خود مطلع ساختیم اما او از دستور آنها بیرون رفت و شیطان بر او دست یافت و از زمره ی گمراهان گردید.



ما اگر میخواستیم، مقام او را با این آیات بالا میبردیم و دانشش را مایه ی سعادتش مینمودیم، لکن او به زمین آویخت و به پستی گرائید و از هوی و هوس خویش پیروی کرد. مَثَل او بسان مثل سگ است که اگر بر او بتازی زبان از دهان بیرون میآورد و اگر هم آنرا به حال خود رها سازی، باز زبان از کام بیرون میآورد. این داستان گروهی است که آیات ما را تکذیب میکنند. پس داستان را بازگو کن بلکه بیندیشند.